معرفی داروی داروی ناپروکسن + موارد تجویز
ناپروکسن یک داروی ضدالتهابی فاقد کورتون است که با کاهش هورمون‌هایی که باعث ایجاد التهاب و درد در بدن می‌شوند درد را تسکین می‌دهد ولی مصرف بی‌رویه آن می‌تواند عو

 

ناپروکسن یک داروی ضدالتهابی فاقد کورتون است که با کاهش هورمون‌هایی که باعث ایجاد التهاب و درد در بدن می‌شوند درد را تسکین می‌دهد ولی مصرف بی‌رویه آن می‌تواند عوارض خطرناکی را برای افراد در پی داشته باشد.برای معرفی و شناخت بیشتر این دارو در ادامه مطلب با آکا همراه باشید.

ناپروکسن چیست

 

ناپروکسن جزو دسته ای از داروها است که به آنها داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی nonsteroidal anti-inflammatory drugs  NSAIDs میگویند. این داروها هورمون‌های خاصی را که در بدن ایجاد التهاب و درد می‌کنند کاهش می‌دهد.

 

ناپروکسن در درمان چه بیماری‌های ارتوپدی کاربرد دارد

ناپروکسن در کاهش درد و تورم و محدودیت حرکتی ناشی از بیماری‌های آرتروز یا ساییدگی مفصل، روماتیسم مفصلی، اسپوندیلیت انکیلوزان یا سایر علل آرتریت موثر است.

از این دارو در کاهش درد ناشی از کشیدگی و کوبیدگی عضلات به دنبال فعالیت‌های شدید بدنی و ورزشی استفاده می‌شود. التهاب تاندون و التهاب بورس و درد و تورم ناشی از آنها را می‌توان با ناپروکسن کاهش داد.

ناپروکسن دارویی ضد التهابی است که میتواند درد ناشی از بسیاری مشکلات سیستم حرکتی را موقتا بهبود دهد با این حال نمیتواند علت اصلی درد را درمان کند. با مراجعه به دکتر مهرداد منصوری متخصص ارتوپدی، علت اصلی درد اندام، کمر یا لگن خود را مشخص کرده و نزد ایشان درد خود را بصورت اساسی درمان کنید.

از ناپروکسن در کاهش درد های استخوانی و دردهای بعد از جراحی استفاده می‌شود. ناپروکسن در درمان نقرس هم بکار می‌رود.

 

معرفی کامل داروی ناپروکسن (مسکن درد)

 

ناپروکسن را چگونه مصرف کنیم

در مصرف ناپروکسن به نکات زیر توجه کنید

  • قبل از مصرف ناپروکسن کاغذ اطلاعات مربوط به دارو را که در جعبه آن قرار دارد به دقت مطالعه کنید
  • ناپروکسن را دقیقا همان‌طور که پزشک معالج شما تجویز کرده است مصرف کنید
  • این دارو فقط برای شما تجویز شده است. آنرا به دیگران توصیه نکنید چون ممکن است برای آنها اثرات جانبی مضری داشته باشد
  • برای رسیدن به حداکثر تأثیر بخشی دارو در درمان آرتریت ها دارو باید حداقل به مدت دو هفته مصرف شود
  • اگر تاریخ مصرف قرص ناپروکسن به پایان رسیده است آنرا مصرف نکنید
  • بهتر است ناپروکسن را بعد از غذا و یا با یک لیوان شیر میل کنید تا عوارض گوارشی آن به حداقل برسد
  • اگر از انواعی از ناپروکسن استفاده می‌کنید که روکش انتریک دارید (روکشی که روی قرص کشیده می‌شود تا عوارض گوارشی دارو را به حداقل برساند) دارو را نجوید بلکه آنرا با یک لیوان آب ببلعید. در این موارد همراه با ناپروکسن از داروهای ضد اسید معده استفاده نکنید. این نوع از دارو را نیم ساعت قبل از غذا مصرف کنید
  • اگر فراموش کردید یک دوز از ناپروکسن را مصرف کنید به محض به یاد آوردن، دوز فراموش شده را بخورید ولی اگر زمانی فراموشی خود را به یاد آورده‌اید که نوبت مصرف دوز بعدی از دو قرص با هم نخورید. فقط یک قرص مصرف کنید
  • اگر داروهای دیگری مصرف می‌کنید با پشک خود یا پزشک داروساز در داروخانه مشورت کنید تا مطمئن شود ناپروکسن با آن داروها تداخل اثر ندارد
  • ناپروکسن را از دسترس کودکان دور نگه دارید
  • ناپروکس را در محل خنک، خشک و دور از نور مستقیم آفتاب نگه دارید
  • سؤالات خود در مورد ناپروکسن را می‌توانید از پزشک داروساز که در داروخانه است بپرسید

 

موارد احتیاط و عوارض ناپروکسن چیست

ناپروکسن

 

 ناپروکسن یک داروی ضد التهاب غیر استروئیدی است. این دارو میتواند موجب کاهش درد و تورم در مفاصل و عضلات شود. ناپروکسن در بیماری های دیگری مانند کمردرد، سردرد و دردهای قاعدگی هم مصرف میشود.

 

دوز و مقدار مصرفی ناپروکسن چه اندازه است

ناپروکسن به صورت‌های زیر وجود دارد

  • قرص ناپروکسن ۲۵۰ میلی‌گرمی
  • قرص ناپروکسن انتریک کوتد Enteric coated 500 میلی‌گرمی
  • شیاف ناپروکسن ۵۰۰ میلی‌گرمی

 

ناپروکسن خوراکی معمولاً بصورت ۵۰۰ -۲۵۰ میلی گرم دو بار در روز مصرف می‌شود. پزشک معمولاً کمترین مقداری از دارو را تجویز می‌کند که درد و تورم بیمار را کاهش دهد.

با این حال ممکن است مصرف دارو را به حداکثر روزی ۱۵۰۰ میلی‌گرم هم برساند. ناپروکسن خوراکی را معمولاً هر ۸-۶ ساعت یک بار مصرف می‌کنند. شیاف ناپروکسن را می‌تواند در صورت لزوم در موقع درد و یا یک عدد قبل از خوابیدن استفاده کرد.

 

1731 3

 

ناپروکسن و وضعیت بیمار

قبل از مصرف ناپروکسن اگر وضعیت های ذکر شده در زیر را دارید حتماً آنرا به پزشک خود اطلاع دهید

  • بارداری یا شیردهی
  • سن بالای ۶۵ سال
  • بیماری کبدی یا کلیوی
  • آسم یا دیگر بیماری‌های آلرژیک
  • زخم معده یا دوازدهه
  • بیماری قلبی
  • وجود خون در مدفوع
  • بیماری لوپوس
  • مصرف داروهای دیگر
  • حساسیت به دیگر داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی
  • پولیپ بینی
  • بیماری انعقادی
  • مصرف الکل و سیگار

 

عوارض ناپروکسن چیست؟

برخی از عوارض ناپروکسن عبارتند از: تورم صورت یا گلو، درد در قفسه سینه، ضعف، تنگی نفس ، مشکلات بینایی یا عدم تعادل.

با توجه به این‌که مصرف زیاد این دارو ممکن است منجر به خونریزی معده یا روده شود، پزشکان توصیه می‌کنند این دارو پس از یک وعده غذایی مصرف شود.

مصرف این دارو در سه ماهه منتهی به زایمان می‌تواند باعث آسیب به جنین شود.

 

چه کسانی نباید از ناپروکسن استفاده کنند؟

افرادی که مبتلا به نفس تنگی، خونریزی معده، دارای سابقه بیماری قلبی، مشکلات کلیوی یا کبدی، افزایش یا کاهش شدید وزن هستند حتماً پیش از مصرف، پزشک معالج خود را از این موضوع مطلع کنند.

 

ناپروکسن در چه موارد نباید استفاده شود؟

در موارد زیر مصرف این دارو توصیه نمی‌شود:

- در صورت داشتن سابقه واکنش آلرژیک به آسپیرین

- در صورت داشتن سابقه بیماری قلبی این دارو می‌تواند به افزایش خطر حمله قلبی بینجامد

مصرف طولانی‌مدت این دارو می‌تواند منجر به سکته مغزی و یا قلبی در افراد سالم شود.

 

فارماکوکینتیک

این دارو به خوبی ازطریق دستگاه گوارش جذب می شود. نیمه عمرِ پلاسمایی آن حدود 12–15 ساعت است و به طور عمده ازطریق ادرار دفع می شود.

 

موارد منع مصرف:

در صورت حساسیت به هر یک از اجزای فرآورده، از مصرف آن خودداری نمایید.

 

هشدارها

1 – ناپروکسن ممکن است باعث بروز خونریزی گوارشی شود.

2 – این دارو ممکن است باعث تشدید حملات آسمی در بیماران مبتلا به آسم شود.

3 – در بیماران مبتلا به عیب کار کلیه یا کبد با احتیاط مصرف شود.

4 – مصرف ناپروکسن در افراد زیر 16 سال، مگر در درمان آرتریت نوجوانان، توصیه نمی شود.

 

مصرف در بارداری و شیردهی:

ناپروکسن نباید در بارداری به خصوص سه ماهه سوم بارداری مصرف شود.

این دارو در شیر مادر ترشح می شود بنابراین مصرف ناپروکسن در دوران شیردهی توصیه نمی شود.

 

مصرف در سالمندان

1- بیماران بالای 60 سال نسبت به عوارض جانبی دارو (به و یژه سمیت های گوارشی) حساس تر هستند.

2- اثر این دارو بر پروستاگلاندین های کلیه ممکن است موجب احتباس مایعات و ادم شود. این امر ممکن است در سالمندان، بخصوص بیماران مبتلا به CHF، قابل توجه باشد.

 

مصرف در کودکان:

بی ضرر ی مصرف ناپروکسن در کودکان کوچکتر از دو سال ثابت نشده است.

 

تداخلات دارویی

محصولاتی که ممکن است با این دارو تداخل داشته باشند عبارتند از:آلیسکیرن، مهارکننده های ACE (مانند کاپتوپریل، لیزینوپریل)، مسدودکننده های گیرنده آنژیوتانسین II (مانند لوزارتان، والزارتان) سیدوفویر، کورتیکواستروئیدها (مانند پردنیزون)، لیتیوم، “قرص های آب” (دیورتیک ها مانند فوروزماید).

این دارو هنگامی که با داروهای دیگری که می توانند موجب خونریزی شوند، مصرف شود، ممکن است خونریزی را افزایش دهد. نمونه چنین داروهایی عبارتند از:داروهای ضد پلاکت مانند کلوپیدوگرل، “رقیق کننده های خون” مانند دابیگاتران/ انوکساپارین / وارفارین و غیره.

تمام برچسب های داروهای تجویزی و بدون نسخه را به دقت بررسی کنید زیرا بسیاری از داروها حاوی مسکن های درد / کاهش دهنده های تب (آسپرین، داروهای غیر استروئیدی مانند سلکوکسیب، ایبوپروفن، یا کتورولاک) هستند.

این داروها مشابه ناپروکسن هستند و در صورتی که با هم مصرف شوند، ممکن است خطر ابتلا به عوارض جانبی را افزایش دهند. با این حال، در صورتی که پزشک شما برای جلوگیری از حمله قلبی یا سکته مغزی آسپرین با دوز پایین (معمولاً در دوزهای 81-325 میلی گرم در روز) تجویز کرده است، شما باید مصرف آسپرین را ادامه دهید مگر اینکه پزشک شما دستوری غیر از این داده باشد.

استفاده روزانه از ناپروکسن ممکن است توانایی آسپرین برای جلوگیری از حمله قلبی / سکته مغزی را کاهش دهد. در مورد استفاده از داروهای مختلف (مانند استامینوفن) برای درمان درد / تب با پزشک خود مشورت کنید. اگر مجبور هستید ناپروکسن مصرف کنید، با پزشک خود در مورد احتمال مصرف آسپرین که فوراً آزاد می شود (نه شکل کپسول مانند آن) و پس از آن مصرف ناپروکسن در زمان های مختلف بعد از آسپرین مشورت کنید. بدون دستور پزشک دوز روزانه آسپرین را افزایش ندهید و یا روش مصرف آسپرین یا داروهای دیگر را تغییر ندهید.

 

اثر بر آزمایشهای تشخیصی

ناپروکسن و متابولیت های آن ممکن است با 5- هیدروکسی ایندول استیک اسید (5-HIAA) و 17- هیدروکسی کورتیکواستروئید ادرار تداخل کند. اثرات فیزیولوژیک ناپروکسن ممکن است به افزایش زمان خونریزی منجر شود (این حالت ممکن است تا چهار روز بعد از قطع مصرف دارو ادامه یابد) ؛ غلظت سرمی کراتینین و پتاسیم، BUN، و ترانس آمیناز سرم نیز ممکن است افزایش یابد.

 

منبع : آکاایران

 

منبع : بخش سلامت آکاایران
برچسب :