تغییر رنگ پوست در بارداری - آکاایران

تغییر رنگ پوست در بارداری


تیره شدن پوست در دوران بارداری به دلیل تغییرات هورمونی و موقتی است زیرا تولید ملانین در پوست زنان در این دوران افزایش پیدا می ‌کند.



مجتبی امیری عضو انجمن متخصصان پوست و مو ایران در گفتگو با خبرنگار اجتماعی فارس، گفت: بارداری دوره‌ای از تغییرات هورمونی و متابولیکی برای زنان محسوب می ‌شود و علائمی که در پوست زنان در این دوران مشاهده می ‌شود، معمولاً موقتی است.



در این دوران تغییرات متعددی در پوست زنان به وجود می ‌آید.

ضایعات و تغییرات پوستی در طول بارداری فوق العاده شایع هستند و به علت شرایط خاص روحی و روانی زنان باردار، این تغییرات می ‌تواند باعث بروز نگرانی ‌هایی شود که مربوط به زیبایی ظاهری آن ها بعد از دوران بارداری شود.



تمام تغییرات پوستی در دوران بارداری از اهمیت یکسانی برخوردار نیستند. برخی از ضایعات شایع هستند و تقریباً در تمام زنان باردار مشاهده می‌ شود و برخی ضایعات به دوران بارداری اختصاص دارد و بعد از زایمان از بین می ‌رود.
بارداری می‌ تواند، برخی از بیماری‌ های پوستی که فرد قبلاً به آن مبتلا بوده را تشدید یا کاهش دهد.

به دلیل تغییرات هورمونی و افزایش تولید ملانین از سلول ‌های ملانین ساز، پوست زنان در فاصله هفته‌ های اول تا نیمه بارداری تیره می‌ شود.
ملاسما

تغییرات هورمونی باعث تیره تر شدن پوست زنان باردار می ‌شود که به آن ماسک حاملگی یا ملاسما گفته می ‌شود.



مناطقی از بدن که به طور طبیعی تیره تر هستند، بیشتر دچار این فرآیند می ‌شوند و تیرگی در برخی از نواحی بدن به خصوص نوک سینه ‌ها و هاله حاشیه آن و اندام تناسلی بیشتر دیده می ‌شود و همچنین گاهی این تغییرات در زیر بغل و کشاله ران‌ ها نیز دیده می ‌شود که این تغییرات بعد از دوران بارداری از بین می ‌روند.

ماسک حاملگی یا ملاسما در بیشتر زنان باردار به خصوص در زنانی که پوست تیره دارند، دیده می ‌شود.



این ماسک یا تیرگی در نواحی مختلف صورت نیز ظاهر می‌ شود که بیشتر در لب بالا، گونه‌ ها، چانه، پیشانی و روی بینی دیده می ‌شود و به دنبال تماس با آفتاب شدت می ‌یابد.

به زنان باردار توصیه می ‌شود که کمتر در معرض آفتاب قرار گیرند و از کرم‌ های ضد آفتاب استفاده کنند.
تبیان

در اواخر قرن 18 در فرانسه نویسنده ‌ای به نام مارکی دوساد در نوشته‌ های خود ویژگی شخصیت این ‌گونه افراد را بیان کرده بود. اصطلاح "سادیسم" را از نام "دوساد" گرفته ‌اند.
ویژگی ‌های شخصیتی فرد سادیسمی را توضیح دهید.

این افراد از تحقیر و تمسخر و آزار روحی یا جسمی و جنسی افراد به خصوص در حضور دیگران لذت زیادی می‌ برند و گاهی رفتارهای پرخاشگرانه یا جنایتکارانه از خود بروز می ‌دهند.
میزان شیوع این اختلال چه قدر است؟

در ابتدا باید عرض کنم این ویژگی شخصیتی تا چند سال قبل، یعنی تا زمان طبقه‌ بندی موسوم به "ای‌.‌اس‌.‌ام سه" به عنوان اختلال شناخته می شد، ولی از زمان انتشار طبقه ‌بندی "ای‌.‌اس‌.‌ام چهار" از آن به عنوان یک ویژگی شخصیتی نام برده می ‌شود و با وجود نادر بودن آن متاسفانه در زندگی روزمره به افرادی برخورد می‌ کنیم که معیارهایی از این ویژگی را دارند.
سادیسم عبارت است از علاقه به آزار رساندن دیگران به صورت جسمی، روانی

و جنسی، طوری که این آزار رساندن موجب لذت و آرامش فرد آزاررسان شود.

می‌ توانید مثال‌هایی را در این مورد بیان کنید؟

در روابط روزمره در اجتماع به خصوص اداره‌ ها، میهمانی‌ ها و حتی مجامع علمی به افرادی برخورد می ‌کنیم که از تحقیر، تمسخر و کنایه زدن دیگران لذت می ‌برند ، مثلا شوهری که در حضور میهمانان همسر خود را شماتت و تحقیر می ‌کند، یا پدری که فرزندش را در جمع سرزنش می کند، یا رئیسی که از آزار روحی کارمندان زیردست خود لذت می‌ برد و یا معلمی که عادت به ناچیز شمردن و تحقیر شدید دانش‌آموزان خود دارد.

آیا صرف تحقیر دیگران سادیسم است؟

خیر، همان‌گونه که در تعریف سادیسم ذکر شد، این عمل(آزار جسمی، روانی و جنسی دیگران) باید موجب ارضای روحی و لذت و آرامش خود فرد شود.
این افراد در روابط زناشویی، همسر خود را مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار داده و احساس لذت می ‌کنند.

چه عواملی موجب پیدایش این ویژگی در شخصیت انسانی می‌ شود؟

هنوز علت کاملا مشخصی برای دیگرآزاری مشخص نشده است و اطلاعات کمی در مورد زمینه‌های ژنتیکی یا خانوادگی افراد مبتلا وجود دارد.
این مشکل از چه سنی شروع می ‌شود؟

در دوران نوجوانی و اوایل بزرگسالی خود را نشان می ‌دهد و هیچ ‌گونه ارتباطی با سوء مصرف داروها، بیماری‌ های جسمی یا ضربه مغزی قبلی ندارد.

چه تفاوتی بین سادیسم و اختلال شخصیت ضد اجتماعی وجود دارد؟

در اختلال شخصیت ضد اجتماعی، فرد آزاررسان، به دلیل لذت بردن دیگران را آزار نمی ‌دهد، ولی فرد مبتلا به سادیسم از آزار دادن و صدمه زدن به دیگران، احساس لذت می ‌کند.

این اختلال قابل درمان است یا خیر؟

روان‌ درمانی تحلیلی و رفتاردرمانی تا حدودی موثر هستند. ملاک‌ های شخصیتی از قبیل مکانیسم ‌های کپی ‌برداری، باورها و ویژگی ‌های رفتاری مدت زمان طولانی برای تثبیت شدن نیاز دارند و به کندی تغییر می ‌کنند.

رفتارهایی از قبیل بی‌ توجهی، گوشه‌ گیری و پایین بودن اعتماد به نفس در ایشان با چند ماه درمان، قابل تغییر هستند. شرکت در گروه‌ های خود یاری و همچنین خانواده درمانی نیز می‌ توانند موجب تغییر در رفتارهای فرد شوند.

کاهش استرس‌ های محیطی می ‌تواند موجب کاهش اضطراب یا افسردگی در مبتلایان شود.

داروها اثر محدودی دارند و در عین حال که می ‌توانند سوء مصرف شوند و یا در اقدام به خود کشی استفاده شوند، اضطراب و افسردگی ایجاد شده را درمان می‌ کنند.

این اختلال چه عوارضی را به دنبال خواهد داشت؟

همانند سایر اختلالات روان‌ پزشکی، به مرور موجب کاهش عملکرد شغلی و اجتماعی فرد می ‌شود.

نزدیکان و یا همکاران وی، از او کناره ‌گیری می‌ کنند و در مواردی که آزارهای جنسی یا جسمی شدید باشد، مشکلات قانونی نیز پیدا خواهند کرد.

مصاحبه: دکتر مجتبی جوان‌ بختی